طراحی سایت هتل

مهمانی که تصمیم گرفته کجا بماند معمولا هنوز یک سوال دارد: همان تاریخ جا هست یا نه، اتاق سه تخته دارید یا نه، دو اتاق کنار هم برای یک خانواده پیدا می‌شود یا نه. این سوال‌ها شب و آخر هفته و وسط تعطیلات پیش می‌آیند، یعنی درست همان ساعت‌هایی که تلفن مجموعه یا اشغال است یا کسی پشتش نیست. تماسی که آن ساعت جواب نمی‌گیرد فردا تکرار نمی‌شود و مهمان همان لحظه سراغ جای بعدی می‌رود.

روی سایت خود مجموعه همین سوال به شکل یک درخواست ثبت می‌شود. مهمان تاریخ ورود و خروج، تیپ اتاق و تعداد نفر را می‌نویسد و درخواستش با تاریخ و ساعت در پنل خود سایت می‌نشیند، همراه با شماره تماس و نشانی ایمیل خودش. صبح که پنل را باز می‌کنید همان درخواست سر جایش است. چیزی به دفترچه پشت پیشخوان یا به حافظه شیفت شب سپرده نمی‌شود و بین دو شیفت هم جا نمی‌ماند.

این شکل ثبت شدن یک نتیجه دیگر هم دارد: هر درخواست از همان اول می‌گوید مهمان کدام تیپ اتاق و کدام تاریخ را می‌خواهد. پس وقتی تماس می‌گیرید جواب یک سوال مبهم را نمی‌دهید، یک اقامت مشخص را قطعی می‌کنید. اطلاعات تماس مهمان هم پیش خودتان می‌ماند و دفعه بعد لازم نیست از اول پیدایش کنید.

روی سایت یک مجموعه اقامتی، هر تیپ اتاق صفحه خودش را دارد: متراژ، تعداد و اندازه تخت، ظرفیت، طبقه، سرویس و حمام، پنجره و چیزی که از آن دیده می‌شود، و عکس‌هایی که همان اتاق را نشان می‌دهند. مهمان بین دو تیپ اتاق تصمیم می‌گیرد و تصمیمش را روی همین جزئیات می‌گیرد. هر چیزی هم که مجموعه جز اتاق دارد جای خودش را می‌خواهد: صبحانه و رستوران، سالن، حیاط، پارکینگ، و برنامه‌ای که برای مهمان می‌گذارید. اینکه مجموعه کجاست و رسیدن به آن چطور است روی نقشه و با مسیر واقعی نوشته می‌شود، چون بخشی از مهمان‌ها با ماشین می‌آیند و بخشی با اتوبوس و قطار و هر کدام مسیر دیگری دارند. آخر همه این‌ها هم یک راه مشخص می‌نشیند تا مهمان درباره یک تاریخ معین درخواستش را ثبت کند.

اقامتگاه و بوم‌گردی همین ساختار را در اندازه کوچک‌تر می‌خواهند. وقتی سه چهار اتاق بیشتر نیست، چیزی که مهمان انتخاب می‌کند خود اقامت است: خانه و حیاط، غذای محلی، و کاری که آن دو روز آنجا می‌شود کرد. پس صفحه‌ها به جای فهرست امکانات، خود جا و خود آن دو روز را نشان می‌دهند، با عکس واقعی و با متنی که از زبان کسی نوشته شده که آنجا را می‌شناسد. راه رسیدن هم اینجا وزن بیشتری دارد، چون نشانی یک روستا روی نقشه همیشه دقیق نیست و آخرین چند کیلومتر را باید نوشت.

در بیشتر مجموعه‌های اقامتی، اتاق تنها چیزی نیست که فروخته می‌شود. رستوران و صبحانه، سالن جلسه یا مراسم، حیاط و فضای باز، پارکینگ، استخر و سالن ورزشی، تور و برنامه‌های روزانه، هر کدام مشتری خودشان را دارند و بخشی از این مشتری‌ها اصلا شب نمی‌مانند.

رستوران صفحه خودش را می‌خواهد: منو، ساعت سرو، غذاهای محلی که فقط شما دارید، و اینکه مهمان بیرونی هم می‌تواند بیاید یا نه. سالن هم همین‌طور: ظرفیت، چیدمان‌های ممکن (کلاسی، میزگرد، مراسم)، امکانات صوتی و تصویری، پذیرایی، و اینکه پارکینگ چند ماشین جا دارد. کسی که دنبال سالن جلسه می‌گردد کاری به تیپ اتاق‌ها ندارد و اگر سالن فقط یک خط در فهرست امکانات باشد، آن را نمی‌بیند.

استخر و سالن ورزشی ساعت بانوان و آقایان دارند و همین یک قلم، سوالی است که مدام پرسیده می‌شود. حیاط و فضای باز برای دورهمی و مراسم کوچک اجاره می‌شود. تور یک‌روزه، راهنمای محلی، اجاره دوچرخه و ترانسفر هم برنامه‌هایی هستند که مهمان اگر پیش از سفر ببیند، برایشان وقت می‌گذارد. هر کدام از این‌ها که صفحه و عکس خودش را داشته باشد، پیش از رسیدن مهمان فروخته می‌شود.

مهمان پیش از حرکت می‌خواهد بداند دقیقا کجا می‌آید و مسیرش چقدر است. نقطه روی نقشه روی خود در ورودی می‌نشیند، نه وسط خیابان و نه روی پلاک همسایه، چون مسیریاب مهمان را تا همان نقطه می‌آورد. کنار نقشه هم نشانی کامل با کد پستی می‌آید و یک لینک که روی موبایل مستقیم مسیریابی را باز کند.

بعد از آن، راه رسیدن به دو دسته تقسیم می‌شود. مهمانی که با ماشین می‌آید می‌خواهد بداند از کدام بزرگراه یا جاده بیاید، ورودی از کدام سمت است، خیابان یک‌طرفه است یا نه، و پارکینگ دارید یا باید جای دیگری پارک کند. مهمانی که با اتوبوس یا قطار یا هواپیما می‌آید سوال دیگری دارد: فاصله تا ترمینال و ایستگاه و فرودگاه چقدر است، با تاکسی چند دقیقه راه است، و آیا خودتان ترانسفر دارید.

دو چیز دیگر هم همیشه پرسیده می‌شود: ساعت تحویل اتاق و ساعت تخلیه، و اینکه اگر مهمان نیمه‌شب برسد کسی هست که در را باز کند. وقتی این‌ها روی صفحه نوشته باشد، مهمان با خیال راحت راه می‌افتد و یک تماس کمتر به شما می‌رسد.

صفحه اتاق‌ها و متن‌های سایت را خودتان از پنل عوض می‌کنید، چون در طول سال زیاد عوض می‌شوند: فصل فرق می‌کند، اتاقی برای بازسازی بسته می‌شود، برنامه تازه‌ای برای مهمان‌ها اضافه می‌شود. طراحی سایت اختصاصی نشان می‌دهد این پنل و این صفحه‌ها چطور ساخته می‌شوند.

مهمان اقامتگاه بوم‌گردی پیش از هر چیز می‌خواهد بداند با چه کسی طرف است. پس صفحه‌ها از همان اول می‌گویند این خانه چیست و میزبانش کیست: خانه چند ساله است، قبلا خانه چه کسی بوده، امروز چه کسی آنجا را می‌گرداند. عکس واقعی خود میزبان و خود خانه هم همان‌جا کنار این متن می‌نشیند.

ظرفیت این اقامتگاه‌ها کم است و همین یک قاعده مهم می‌سازد: بخش بزرگی از درخواست‌ها برای کل اقامتگاه است، نه یک اتاق. دو خانواده که با هم سفر می‌کنند یا یک تیم کاری می‌خواهند بدانند اگر همه اتاق‌ها را بگیرند چه شکلی می‌شود و حیاط و آشپزخانه در اختیارشان هست یا نه. این حالت جای خودش را روی صفحه دارد و فرم درخواست هم آن را می‌پذیرد.

غذا و قاعده‌های خانه هم همان‌قدر مهم‌اند: صبحانه محلی چیست، شام با هماهنگی قبلی سرو می‌شود یا نه، آشپزخانه در اختیار مهمان هست یا نه، حیوان خانگی پذیرفته می‌شود یا نه، و آتش و ساز و صدا تا چه ساعتی آزاد است. مهمان بوم‌گردی این‌ها را جزو خود تجربه می‌داند و اگر روی صفحه نباشد، همان‌ها را تلفنی می‌پرسد.

مهمان یک هتل تقریبا همیشه پیش از رسیدن به شهر انتخاب می‌کند کجا بماند، و این حالت مخصوص هتل نیست. طراحی سایت در مشهد درباره همین کسب‌وکارها نوشته شده: جایی که مشتری پیش از رسیدن تصمیم می‌گیرد و تصمیمش روی صفحه‌های سایت گرفته می‌شود.